ما هر شب بر سنگفرشی از تفکر و تنهایی قدم می زنیم آواز می خوانیم شعر می گوییم و اگر ماه از مدار مسدودش کمی پایین تر بیاید با غروری کال بر چهره اش زخم می نشانیم اما گاهی که خسته می شویم تک برگ مرده ی قلب هایمان را بر نیمکت شکسته ی پارگی کوچک جای می گذاریم و بر خانه برمی گردیم ما هر شب بر سنگفرشی از تفکر و تنهایی قدم می زنیم و هر صبح رفتگران رویاهایمان را از پیاده روهای پرسه و پریشانی جارو می کنند . شاعر : زنده یاد تیمور ترنج
